Ambasador I. R. Iranu
Ogłoszenia
Przydatne linki
Ocena i monitorowanie
Relacje dwustronne

 

Stosunki dyplomatyczne Islamskiej Republiki Iranu i Rzeczypospolitej Polskiej

Stosunki dyplomatyczne Iranu i Polski historycznie posiadają bardzo długą i dawną tradycję dziejową. Odkryte w trakcie nowych wykopalisk archeologicznych na terenie Polski monety irańskie z epoki Samanidów, świadczą o relacjach (w tym wypadku gospodarczych) obydwu krajów, sięgających tysiąca lat wstecz. Jednak pierwszy dokument stanowiący pisemne świadectwo oficjalnych kontaktów pomiędzy Iranem i Polską pochodzi z 1474 r. i jest to pismo Uzun Hasana, władcy Iranu z rodu Ak Kojunlu (Aq Qoyunlu) do Kazimierza Jagiellończyka, ówczesnego króla Polski. W tamtym okresie, to znaczy począwszy od XV wieku, wśród delegacji europejskich, które utrzymywały kontakt z dworem Safawidów w Iranie, stale byli obecni Polacy a kontakty te sprawiły, że język, kultura i rzemiosło irańskie zajęły szczególne miejsce wśród ówczesnej szlachty polskiej.

W roku 1795, w okresie rozbiorów, Iran jako jeden z dwóch krajów na świecie nigdy oficjalnie nie uznał zaborów i okupacji Polski. Z drugiej zaś strony, w roku 1838 polski oficer Izydor Borowski w trakcie bitwy o Herat oddał życie w obronie integralności terytorialnej Iranu. Poza tym, Iran po I wojnie światowej, natychmiast po ponownym powstaniu niepodległej Polski, znalazł się wśród pierwszych krajów, które uznały odrodzoną Rzeczpospolitą i poprzez ustanowienie swego poselstwa w Warszawie dokonał nawiązania z nią stosunków dyplomatycznych. Istnieje opinia, że Iran jeszcze przed I wojną światową posiadał w Warszawie konsula honorowego.

W grudniu 1920 r. zostało otwarte przez Asada Bahadora poselstwo Iranu w Warszawie. Bahador początkowo, do marca 1922 r., był chargédaffaires a następnie do października 1926 r. służył w randze ministra pełnomocnego. Również Rzeczpospolita Polska w roku 1925 utworzyła poselstwo w Teheranie. W ślad za tymi wydarzeniami, w roku 1927 został zawarty traktat o przyjaźni, stanowiący jeden z najważniejszych aktów pomiędzy obydwoma państwami i w knsekwencji przyjazne relacje obydwu krajów nabrały bardziej stabilnego i zinstytucjonalizowanego charakteru.

W latach II wojny światowej i okupacji Polski, około 120 tysięcy obywateli polskich zwolnionych z sowieckich łagrów na Syberii znalazło się w Iranie, zaś humanitarne przyjęcie i gościnność Irańczyków w stosunku do wychodźców odegrała istotną rolę w umacnieniu więzi społecznych, kulturalnych i politycznych obydwu krajów. Po zakończeniu wojny pewna liczba polskich wychodźców została w Iranie i po dziś dzień istnieją cmentarze Polaków w kilku miastach, między innymi w Teheranie. Takie fakty jak założenie Towarzystwa Studiów Irańskich w 1942 w Teheranie, powstanie Związku Harcerstwa Polskiego oraz szkół polskich w całym Iranie stanowią historyczne świadectwa obecności wychodźców polskich w tym kraju.

Po zwycięstwie rewolucji islamskiej w Iranie, ówczesny socjalistyczny rząd polski był wśród państw, które od początku uznały nową władzę naszego kraju. W tamtym okresie współpraca i konsultacje polityczne odbywały się w ramach wymiany delegacji władz państwowych na wysokim szczeblu, przedstawicieli parlamentów, ministrów, wiceministrów. Również obecnie współpraca ta nadal ma miejsce pomiędzy Islamską Republiką Iranu i Rzeczpospolitą Polską i odbywa się w ramach konsultacji politycznych, gospodarczych i kulturalnych na szczeblu ministrów, delegacji gospodarczych i kulturalnych, a zwłaszcza przedstawicieli resortów spraw zagranicznych obydwu państ.

 

 

Start |  Galeria zdjęć | Mapa strony | aktualności | Informacje kontaktowe | Skontaktuj się z nami | poszukiwanie